NIEMCY SPREEWALD/Błota 2010

Czas: 1 – 9 czerwca 2010 r

Długość: 300 km

Trasa: Bagenz – Cottbus / Chośebuz- Luben / Lubin – Krausnick – Burg /Borkowy-Cottbus /Chośebuz – Bagenz

Uczestnicy: Kasia, Tadzik

Wspomnienia:

– Pierwszy raz jedziemy bez namiotów. Śpimy w zamówionych domkach kampingowych i w kwaterze prywatnej.

– Na terenie Dolnych Łużyc, gdzie leży Spreewald (Błota), nazwy są dwujęzyczne: niemieckie i łużyckie.

– Spreewald (Błota) słynie z uprawy ogórków i szparagów. Oznaczenie naszej trasy to ogórek jadący na rowerze. Nazwa tej trasy to Gurkenradweg czyli Ogórkowa trasa rowerowa

– Jadąc nie omieszkujemy skosztować miejscowych ogórków w różnych zalewach – naprawdę pyszne. Szparagi jemy w restauracji – też dobre.

– Na miejsce startu – Bagenz – zawozi nas Magda z Igorem. Magda też zabiera nas po powrocie- z tego samego miejsca.

– Camping w Bagenz leży nad jeziorem Spremberg. Domek składa się z dwóch pokoików z aneksem kuchennym. Wyposażony jest w kuchenkę i bieżącą wodę. Czego więcej trzeba?

– Na campingu w Luben (Lubin) i Gross Lauthen śpimy w przyczepach kampingowych.

– Camping przy Tropical Island bez żadnych wygód.

– Tropical Island to wielki aquapark pod dachem. Cały kompleks położony jest na terenie byłego lotniska wojskiwego. Dookoła można spotkać ukryte w drzewach hangary. Sama recepcja campingu i restauracja umieszczona jest w takim, przerobionym na inne potrzeby, hangarze. Na terenie basenu, który przypomina tropikalną wyspę jest plaża, dwa baseny przypominające morze, wodospady, las tropikalny, domki z Bali i chatki afrykańskie. Można się nawet przespać w takim domku lub na polu namiotowym. Są też różnego rodzju restauracje. W specjalnie wydzielonej strefie znajdują się różnego rodzaju sauny i łaźnie parowe. Jak ktoś ma ochotę ,może wzbić się do góry balonem. Spędzamy tam cały dzień. Jest to jednak większa atrakcja dla dzieci niż dla dorosłych.

– Dwie noce spędzmy w Leipe (Lipje) w prywatnym domu – bardzo wygodnie i komfortowo.

– Ścieżki rowerowe prowadzą najczęściej wzdłuż kanałów, groblami przy rzece lub wzdłuż brzegów jezior. Bardzo często droga prowadzi przez las.

– Przez kanały przerzucone są mostki, dość strome,. Przez niektóre rowery trzeba przeprowadzać bo są to schodki z umieszczonymi z boku wąskimi podjazdami

– Za wyjątkiem pierwszego dnia świeci słonko i wieje lekki wiatr.

– Ludzie są tu bardzo uprzejmi. Przy wyjeździe z Cottbus (Chóśebuz) zgubiliśmy drogę ( nie pierwszy i nie ostatni raz ) i nie mogliśmy znaleźć szlaku. Zaraz przy wyjeździe z miasta zatrzymał się prywatny samochód. Uprzejmy pan zapytał gdzie jedziemy i poinformował nas, że droga, którą jedziemy jest bardzo ruchliwa i niebezpieczna. Gdy usłyszał, że nie wiemy jak wjechać na właścimy szlak dokładnie

– wytłumaczył a potem stwierdził, że sprawdzi czy nie możemy tam dojechać polną drogą. Gdy upewnił się, że jest przejezdna jeszcze raz wytłumaczył dokładnie jak mamy jechać, pożyczył szerokiej drogi i zniknął.

– -Tadzik jadąc wypatruje maślaki i podgrzybki. Przez całą drogę jęczy, że nie możemy ich zabrać. Gdy jednak w szczerym polu znajduje kilka prawdziwków, to nie mamy innego wyjścia. Zrywamy je i przez dalszą drogę bawimy się w ich suszenie. Udało się!

– Jadąc przez las spotykamy, chyba kilkudniową, sarenkę ukrytą wśród liści. Robimy zdjęcie i szybko odjeżdżamy, żeby jej nie stresować i jej mamusi, która napewno jest w pobliżu.

– Aby tradycji stało się zadość, jadąc w kierunku Tropical Island mylimy drogę i w konsekwencji tego pchamy rowery po piachu przez las. Chyba już to kiedyś przerabialiśmy.

– Będąc w Spreewaldzie (Błotach) nie mogliśmy sobie odmówić popływania kajakiem po kanałach. W Leipe (Lipje) wynajmujemy kajak na cztery godziny i pouczeni przez właściciela płyniemy w dal. Kanały są oznaczone, mapę dostaliśmy więc nie pogubiliśmy się i dodatrliśmy do celu. Po drodze mijamy samoobsługowe śluzy. Przy jednej Tadzik robi za śluzowego, drugą obsługują młodzi chłopcy – za drobną opłatą, gdy wyrecytowali jakiś wierszyk, otwieraja wrota.

– W Burgu(Borkowy) jedziemy pod wieżę Bismarca, tak jak każą przewodniki. Nie wiemy dlaczego. Nic ciekawego.

– Ostatni etap prowadzi groblą wzdłuż Spreewy. Jest to piękny jeden z piekniejszych odcinków drogi.

– Na wszystkich trasach, codziennie spotykamy wielu rowerzystów. Samotnych i jadących grupami. Młodych i starych. Nie czujemy się osamotnieni.

– Przez całą drogę towarzyszą nam śpiewy ptaków. Czujemy się jak na Czarnej Hańczy.

– Baliśmy się komarów – nie było tak źle.