KRUTYNIA 1997

Czas spływu: 4.08 – 13.08

Długość trasy: 100,5 km

Uczestnicy: Tadzik, Kasia, Magda

Władek, Agnieszka

Bolek, Ania, Mikołaj

Teresa, Karol

Flora – jamniczka

Pufcia-towarzyszka Flory

Wspomnienia:

• Pierwszy wspólny spływ kajakowy

•  Samochody odstawiamy do Rucianego, gdzie mamy zakończyć spływ. Tylko dyżurny samochód wraca z kierowcami do Sorkwit – początku spływu.
•  Pierwszy nocleg wypada na „krowiej łące”, gdzie zatrzymujemy się z powodu zbliżającej się burzy. Pasące się cielaki są niezbyt zachwycone, ale gospodarze są nam przychylni.
•  Krutynia jest cudownie przejrzysta, a w wodzie rosną, według Magdy, rośliny przypominające juki i agawy, a czasem zatopioną dżunglę amazońską.
• Rzeka wije się meandrami.
• Płyniemy nie tylko rzeką, ale i przepływamy jeziora.
•  Przez cały czas straszą nas burze, jedna z nich dopada nas za Spychówkiem. Mżawka zamienia się w ulewę, a ta w pewnym momencie sypie gradem wielkości grochu. Niezbyt to przyjemne, zwłaszcza gdy nie ma gdzie uciekać i siedzi się w szuwarach.
• W nocy niebo skrzy się gwiazdami – tak jak tylko może być w sierpniu. Magda pierwszy raz widzi lecący sputnik i spadającą gwiazdę.

• Pierwsza przenoska w Babiętach idzie bardzo sprawnie dzięki dzielności naszych panów.

• Zatrzymujemy się w rezerwacie „Królewska sosna” i podziwiamy pomnikowe drzewa.

• Na jeziorze Mokre goni nas granatowa chmura. Przestraszeni wiosłujemy tak, że nie zauważamy, że przepływamy całe jezioro.

• „Rada młodszych” decyduje o jednym dniu odpoczynku, na co „rada starszych” łaskawie się zgadza
• Pole namiotowe, na którym się zatrzymujemy wydaje się z początku ciche i sympatyczne. Ale niestety były to tylko pozory. W nocy sąsiednie, podpite towarzystwo jest dość głośne. W pewnym momencie dołącza się do nich również podpity „tubylec”, który po raz kolejny opowiada swój życiorys. Relacja Agnieszki: „nie wytrzymuję tego i wściekła wychodzę odważnie z namiotu ubrana w pidżamę z rysunkiem Dosi na biuście (świnka – logo proszku do prania) z saperką w ręku.Podchodzę do towarzystwa mówiąc, że mam tego życiorysu potąd! potąd! potąd! (pokazuję na szyi palcem dokąd mam jego opowiadania) Wiem co było przed tym i co będzie po tym. Ma być spokój, bo ja taj chcę!!! Młodzieniec, do którego były skierowane te słowa był tak zaskoczony widokiem, który zobaczył i słowami, które usłyszał, że tylko umiał powiedzieć, że: ”to to nas chyba nie lubi”.Interwencja pomogła i zrobiło się cicho.

• W lasach rośnie pełno grzybów, które uzupełniają nasze menu.

• W pobliżu wioski Krutyń niestety rzeka przypomina autostradę – tłoczno i gwarno.

• "Anka, weź tę cholerę muchę" ( która koniecznie chciała jeść Bolusia chlebek)

• Bolek gubi bezpowrotnie w rzece okulary.

• Flora nie jest psem – żeglarzem.
• Pufcia wręcz przeciwnie-wcale jej nie słychać.

• W Iznocie niestety kończy się spokój i cisza. Wpływamy do cywilizacji.

• Na Bełdanach pływają żaglówki, motorówki i skutery wodne.

• Chcieliśmy zobaczyć stado tarpanów, które lubią podchodzić do brzegu, ale one mają nas w nosie i nie pokazują się.

• Śluzę na Guziance pokonujemy w ścisku – panuje tu prawo silniejszego – wpływamy na jezioro Nidzkie i kończymy spływ w Rucianym.